Na basenie

W tym roku pogoda zmienną jest, jak nie upały, ale to takie, że termometr się poci, nie ma czym oddychać i człowiek ledwo żyje, to znów zimno i deszczowo.
Człowiek nic sobie za bardzo nie może zaplanować.
Dlatego kiedy zobaczyłam dziś z rana prawie bezchmurne niebo, stwierdziłam, że idziemy na basen.
Spakowałam potrzebny sprzęt, precelki, popcorn, sunbites'y i na rowerach śmignęłyśmy z dziewczynami.
Choć termometr wskazywał 19stopni, zapowiadali 25, woda nagrzana cieplutka.
Daria szalała na zjeżdzalni, pływałyśmy trochę, trochę się opalałyśmy.

Na zdjęciach widać, że od zeszłego roku mi 8kg przybyło, ale walczę z kilogramami, ale o tym innym razem Wam napiszę.

Kiedy sobie leżałam na leżaku, opalałam się, patrzyłam w chmurki, słonko świeciło, radio grało to poczułam się tak super.

Byłam taka wdzięczna, że jest piękny dzień a ja mogę sobie odpocząć, pobyć troszkę z córkami, na spokojnie, popatrzeć w niebo.

Im dłużej byłyśmy, tym więcej chmur się nad nami zbierało, więc w końcu zebrałyśmy się do domu.

Muszę to powtórzyć, bo bardzo lubię tak spędzać czas :)

Wakacje- wtedy i dziś

Kiedyś to były wakacje...
Czekało się z utęsknienie na te 2 mce laby.
Robiło się plany, kto gdzie i z kim się spotka, wyjedzie, kto do kogo przyjedzie?
Z reguły większość z nas jechała na kolonie . Było dofinansowanie z pracy na kolonie, więc pod tym względem było  łatwiej.

Teraz tygodniowe półkolonie kosztują tyle, co moja wypłata, albo i lepiej i to dla jednego dziecka, a co z tymi osobami , które mają dwoje lub więcej dzieci?!
Przecież nie mogę wybierać, staram się ich traktować jednakowo, choć i tak słyszę, że nie jestem sprawiedliwa, albo że kogoś bardziej kocham... ech.
Teraz w wakacje niewiele się zmienia, może poza tym, że się wysypiam, bo wcześniej musiałam się zrywać rano, aby inni nie zaspali.
Dzieci/ młodzież * ( *zaznacz właściwe) siedzą przed kompem,Tv, tabletem, smartfonem i narzekają : ale nudy.
Mówię: idź na dwór!
-po co? tam jeszcze bardziej nudno.

Za moich czasów... jak to brzmi? prawie jakbym była dinozaurem...
Wracając do mojego dzieciństwa, które nie było jakoś ,strasznie dawno temu jak niektórzy sądzą. Uwierzcie mi, nie znałam osobiście Ragnara Lodbrok'a  , choć może i dobrze, bo Vikingowie nie patyczkowali się  i pewnie dostałabym toporkiem między ślepia.
Oj rozmarzyłam się o tym Ragnarze,a miałam o wakacjach Wam napisać.
Każdą wolną chwilę spędzaliśmy na dworze, ganialiśmy się z kijami, były dwa ognie i zbijak i skakanka, gumy, trzepak, graliśmy w klasy, państwa , a nawet bawiliśmy się w policjantów i złodziei, zanim modne się stały seriale W11 i Policjanci- Policjantki.
Czasem szliśmy do kogoś do ogródka na " szaber" na kwasiory jabłka,albo kilka wiśni.
Jako całkiem dorosła osoba dowiedziałam się od Pani, której co roku skubaliśmy jabłka, że o tym doskonale wiedziała, a jakbyśmy ładnie poprosili to i ciastem czy kompotem by poczęstowała.
     Jeździłam na kolonie od 7. r życia, zanim poszłam do 1 klasy. Rodzice odprowadzili do autokaru, machanie łapką i 3 tygodnie rodziców nie widziałam, choć jak kolonie były bliżej to czasem Mama do nas przyjeżdzała( bo ja jeździłam z bratem na kolonie) zabierała nas na piknik na trawie i przywoziła słynnego pieczonego kurczaka w folii.
Tego pierwszego roku było mi ciężko, bo tyle czasu bez rodziców, choć było mnóstwo zajęć to tęskniłam, dobrze, że był ze mną mój brat, na którego zawsze mogłam liczyć.
Z roku na rok przyzwyczajałam się i coraz lepiej czułam na koloniach, mieliśmy mnóstwo różnych zajęć i szybko mijał czas.
Pozwolę sobie wrzucić zdjęcie zrobione nie pamiętam w którym roku, ale przypuszczalnie mam na nim ok 10 lat, z naszą wychowawczynią kolonijną i panem ratownikiem, którym wszystkie dziewczyny się zachwycały hihi.

Czasem wracając z kolonii człowiek nie poznawał swego mieszkania, tak było raz, kiedy nas nie było, wracamy a tutaj fototapeta w pokoju i wytapetowane i odmalowane mieszkanie.

Myślę, że korzystając z okazji, że nie ma dzieci w domu rodzice urządzili mały remont, ale to było miłe zaskoczenie.

Jakie jeszcze mam wspomnienia z wakacjami, chodzenie na basen, najpierw z moją Mamą, brała zawsze w koszyk ręcznik taki wielki jak koc, kanapki, pomidory, picie i szliśmy lub jechaliśmy komunikacją miejską na basen.
A jednego lata razem Mama  z naszą sąsiadką Panią Elą wynajęły na spółkę domek na basenie i sobie w nim nocowaliśmy na zmianę raz z jedną raz z drugą mamą, 3 dzieci.
Myliśmy się pod kranem, ale jako pierwsi byliśmy na basenie, było hardcorowo, ale bardzo fajnie.
Jak byłam starsza to chodziłam na basen z moją siostrą Marzeną, która uwielbiała i chyba do tej pory uwielbia wygrzewać się na słonku.
Zmienia się świat a ja się nie zmieniam, nadal lubię aktywnie odpoczywać, spędzać czas na dworze, chodzić na basen.

Koniec roku szkolnego

Ależ ten czas szybko mija, ani się obejrzeliśmy a zakończył się kolejny rok szkolny.
Choć być może dzieciom i młodzieży się dłużyło i nie mogli się doczekać upragnionych wakacji, to dla większości z nas dorosłych bardzo szybko uciekł ten rok i nadszedł czas na podsumowania.
U Darii byliśmy zaproszeni kilka dni przed końcem roku na galę najlepszych, było bardzo miło i uroczyście, dzieci występowały, pokazując swoje talenty, a potem o każdym uczniu kilka słów i uroczyste wręczenie Dyplomu Wzorowego Ucznia i prezentów, a dla rodziców Listu Gratulacyjnego :)

    Nadszedł w końcu ten wymarzony dzień, zakończenia roku szkolnego, na sali gimnastycznej uczniowie klasy VI przygotowali krótki program podsumowujący ich lata w tej szkole, śmieszne wiersze o każdym nauczycielu.
Było oficjalne wręczenie świadectw z czerwonym paskiem, oraz nagród książkowych.

 Starsze moje dzieci poszły same na zakończenie roku, bo od kilku lat z nimi nie chodze, żeby im nie robić obciachu.
Nie życzyli sobie zdjęć, ani abym wstawiła ich świadectwa, więc napiszę tylko, że też zdali, a ja jestem z nich dumna.
Choć nie mają czerwonego paska, ale całkiem przyzwoicie zakończyli ten rok szkolny i starali się, ile mogli.
Także jestem dumna z tego, że dali z siebie dużo i zdali, a to najważniejsze.
Kiedyś na zakończenie roku zabierałam ich na deser lodowy, ale już w zeszłym roku nie bardzo byli chętni( chyba są za dorośli na takie świętowanie) więc w tym roku nawet nie proponowałam tej formy "świętowania".
Teraz wymarzone wakacje czas zacząć, mam nadzieję, że będę miała troszkę więcej czasu na pisanie bloga, bo ostatnimi czasy bardzo go zaniedbałam.

W Nałęczowie

Choć byliśmy tam już kilka dni temu, to dopiero dziś znalazłam chwilkę, aby o tym na blogu napisać.
W ogóle u mnie ostatnio na bakier z organizacją i wolnym czasem, wszystko robię w biegu, lub odkładam na jutro.
Muszę nad organizacją popracować, bo doba za krótka i brakuje mi pisania i częstszego bycia i na Waszych blogach.
Korzystając z okazji, że mam cały wolny weekend wybraliśmy się do pobliskiego Nałęczowa, pięknego miasta słynącego z licznych Sanatorii, wspaniałych miejsc na odpoczynek i przepięknego parku.
Choć było słonecznie, to dość rześko, żeby nie powiedzieć, że zimno, dlatego ze sweterkiem się nie rozstawałam.

Z Darią na słynnej ławeczce Bolesława Prusa :)

To miejsce wszyscy z Nałęczowie znają i namiętnie się przy nim fotografują

Były nawet łabędzie z młodymi

I automat z karmą dla kaczek, których jest tam całe mnóstwo

Uważam, że to bardzo dobry pomysł, bo to specjalna mieszanka ziaren, które ptaki chętnie jedzą,a 1zł to nie majątek za garść pokarmu.

Więc dziewczyny ochoczo dokarmiały kaczki, które podchodziły coraz bliżej

 A nawet jadły im z ręki :)

Na koniec zaszliśmy do uroczej ciastkarni, gdzie nacieszyłam oko i  zakupiłam dzieciom małe co nieco.

Było rodzinnie, wesoło, choć z przygodami, ale przynajmniej nie nudziło się nam.

Oby było jak najwięcej takich chwil, bo wtedy najlepiej odpoczywam.

18 rocznica ślubu

Oboje z Jackiem pracowaliśmy zazębiając się, tzn ja wychodziłam do pracy, kiedy J wrócił, więc jak już wróciłam wieczorkiem, to w ramach obchodzenia tej pięknej rocznicy wybraliśmy się na spacer nad Wisłą.
Fotografem była nasza starsza córka.

Bardzo lubię utwór Ich troje- Tobą oddychać chcę, który też opowiada o długoletnim związku

Jak powiedzieć komuś, z kim się dzieli świat 
Co takiego czuję już od tylu lat?
Co po latach przyznać, gdy już mamy własny dom? 
Jak niebanalnie wyznać jej i jak oddać to? 

Gdybym mógł milczeniem raz 
Przesłać małą szczęścia część, 
Milczałbym na zawsze. Wiesz?

Ja tobą oddychać chcę 
I zaspokajać głód.
I chciałbym pić z twych ust,
Być zawsze z tobą już. 

No, powiedz, że chcesz! 

Gdybym zrobił bilans wszystkich naszych dni,
Nie miałbym co odjąć, bo nie było złych. 
I jeśli kiedyś ktoś spróbuje trafić w nas,
Staniemy obok siebie, by przetrwać ten ciężki czas! 

Czasem słowa puste są, 
Czasem twardsze niźli głaz, 
Krzyczę, milcząc – tak już mam! 

Ja tobą oddychać chcę 
I zaspokajać głód 
I chciałbym pić z twych ust 
Być zawsze z tobą już 

No, powiedz, że chcesz! 




Mieliśmy też okazję uczestniczyć w specjalnym błogosławieństwie małżeństw od 16-20 wspólnie przeżytych lat. było bardzo uroczyście.

Zachód słońca

Mam słabość do pięknych widoków i maniakalnie oglądam zachody słońca, tym bardziej, że okno mam na zachód i choć co dzień słonko zachodzi to każdy zachód słońca jest inny, niepowtarzalny, jedyny w swym rodzaju.
Z racji tego, że mieszkam nad Wisłą mogę obserwować niesamowite zachody słońca.

Skarpety złuszczające L'biotica

Choć wiem, że reklamują w Tv Skarpety Silcatil, to ja już w zeszłym roku przekonałam się o skuteczności skarpet złuszczających L'biotica.

Miałam w ogóle o nich napisać wcześniej, bo już cieplutko się zrobiło, człowiek najchętniej biegałby w sandałach i klapkach, a co jak mamy popękane pięty, zgrubienia itd.?
Owszem można kupić maści złuszczające martwy naskórek z kwasami np Rekord łuszczy( zawierająca kwas salicylowy) są też preparaty zawierające dwa kwasy np. ABE płyn zawierający kwas salicylowy i kwas mlekowy.
Trzeba by było potem jakoś to nałożyć, zabezpieczyć, żeby się nie starło itd.
A tutaj mamy gotowe skarpety, rozmiar naprawdę duży, bo robiły osoby mające rozmiar buta 45,a ja sama mam 43 rozmiar i nie ma problemu, stopa normalnie się mieści.

L'Biotica złuszczająco- pięlęgnująca maska do stóp w postaci skarpetek wypełnionych aktywnie działającym płynem.

W skład wchodzą przede wszystkim trzy kwasy: kwas salicylowy, mlekowy i glikolowy.

Od razu uprzedzam, bo były przypadki, kiedy osoby uczulone na kwas salicylowy je użyły niestety nastąpiła silna reakcja alergiczna.

Ja na dzień dzisiejszy nie mam uczulenia, więc stosuję, poza kwasami mające działanie keratolityczne mają wyciągi roślinne i jak dla mnie przyjemnie pachną.

Tutaj pełen skład

Alcohol, Aqua, Propylene Glycol, Lactic Acid, Isopropyl Alcohol, Urea, Glycolic Acid, Betaine, Anthemis Nobilis Flower Extract, Citrus Limon (Lemon) Fruit Extract, Carica Papaya (Papaya) Fruit Extract, Pyrus Malus (Apple) Fruit Extract, Citrus Aurantium Dulcis (Orange) Fruit Extract, Triclosan, Salicylic Acid, Menthol, PEG-60 Hydrogenated Castor Oil, Disodium EDTA, Parfum.

Radziłabym też zmyć lakier z paznokci przed zastosowaniem skarpet, ponieważ po użyciu nie zostanie na paznokciach.

Wg instrukcji przecinamy skarpetki wg wyznaczonej linii, wkładamy na nogi i na wierzch zakładamy bawełniane skarpety i czekamy od 30 do 90 minut.

W trakcie upałów kiedyś robiłam to nie wytrzymałam dłużej niż 40 minut.

Po tym czasie spłukujemy nadmiar, od razu stopy stają się gładziutkie w dotyku,a efekt złuszczania pojawia się od kilku do kilkunastu dni od zrobienia, ale jak już się zacznie złuszczać, to efekt trwa.

U mnie efekt złuszczania zaczyna się około 5 dni od zabiegu i trwa do 14 dni.

Stopa wtedy wygląda mniej więcej tak

 Ja aby przyspieszyć proces złuszczania co drugi dzień moczyłam nogi.

A po złuszczaniu stopa wygląda tak :)
Oczywiście nie jest to cud kosmetyk, bo duże odciski, nagniotki czy długo nie usuwanie zgrubienia nie da się usunąć za jednym zamachem i wtedy warto zainwestować w zabieg u kosmetyczki, ale tak pielęgnacyjnie to te skarpetki są rewelacyjne, a zabieg można powtarzać raz w miesiącu.
W dodatku przystępna cena, więc polecam